Welkom in de nieuwe wereld van de millennial-CEO

Peter Crush

19/09/2016

Ze zijn de dertig nog maar net gepasseerd, maar ze leiden wel al een bedrijf: hoe zit dat met die millennial-CEO’s?

Als je je echt oud wilt voelen, moet je bedenken dat de ‘millennials’ ofwel generatie Y (de mensen die geboren zijn tussen 1980-1999) straks de meerderheid van de arbeidsmarkt vormen. De kinderen die in 2000 zijn geboren, zullen ook snel tot de beroepsbevolking behoren. Maar voor sommigen is het misschien schokkender dat er millennials op de directiestoel zitten. Opvallende millennial-CEO’s zijn Mark Zuckerberg van Facebook (32) en Box-CEO Aaron Levie (30) – mensen die nog een jaar of 20 van hun midlifecrisis verwijderd zijn en van wie men in het algemeen denkt dat ze nog niet voldoende ervaring hebben voor zo’n hoge functie.

Waarom zou een bedrijf een millennial-CEO willen die nog nat achter de oren is? De meningen hierover zijn flink verdeeld.

Enerzijds zijn millennials eerder de ‘Waarom doe je dat?’-generatie, zoals Jason Ashlock van het Frontier Project dat noemt, en niet de ‘Wat doe je?’-generatie. Ze stellen conventies ter discussie en willen alles anders doen. Ze wijzen de FOMO-mentaliteit (Fear of Missing Out, angst om iets te missen) af, kiezen kwaliteit boven kwantiteit als het gaat om levenservaringen en hebben sterke morele/MVO-papieren. Anderzijds zeggen de critici dat geen enkele hoeveelheid inspanningen of motivatie opweegt tegen het gebrek aan jaren. Wie heeft er gelijk?

De millennials kunnen inderdaad niet 40 jaar ervaring in 20 jaar proppen, maar dit is ook de generatie voor wie een titel op een visitekaartje niet gelijkstaat aan een vergunning om leiding te geven. Voor hen is leiderschap niet een functie, maar een activiteit. In de geest van de meer ‘authentieke leiderschapsstijlen’ waarom zij bekendstaan, is leiderschap iets dat volgens deze groep op elke leeftijd kan beginnen en voor iedereen. In feite willen millennials liever dat hun leiderschap ter discussie wordt gesteld, vanuit hun geloof in een ‘consensusleiderschap’ en een ‘ holacratie’, zoals de academici zeggen. Hierbij wordt de traditionele hiërarchie op zijn kop gezet, en is besluitvorming meer participerend en bottom-up, waardoor werknemers veel meer betrokken worden.

De grote vraag is of bedrijven hierdoor uiteindelijk beter worden geleid. Volgens Daniel Newman, auteur van The Millennial CEO, voelen millennials zich vaak gevangen door de wens om leiding te geven en door de gelegenheid die ze krijgen, terwijl ze ook bang zijn dat elke slechte beslissing door hun critici breed wordt uitgemeten. Uit onderzoek zou blijken dat millennials – die in stressvollere tijden opgroeiden – veel evenwichtiger zijn dan men denkt. Maar het gevolg hiervan is dat CEO-millennials ook minder zin hebben om het soort financiële risico’s te nemen waar meer charismatische en besluitvaardige CEO’s altijd bekend om stonden.

Duidelijk is wel dat de millennial-CEO niet achter de achterkamertjesmentaliteit van vroeger staat. Ze zijn toegankelijk en hebben een enorme behoefte aan steun. Sommigen zullen dit zien als zwakheid, maar de meerderheid zal dit zien als een rem op het narcisme, de arrogantie en zelfs de psychopathische neigingen die veel traditionelere CEO’s nogal eens vertonen nadat ze jaren zonder enige controle hun gang konden gaan. Millennial-CEO’s wekken dus nog wel eens verbazing (of zelfs jaloezie) op, maar ze zijn er en als ze meer ervaring krijgen, is de kans groot dat ze alleen maar beter worden.

Kom meer te weten over hoe de technologische vooruitgang bedrijven verandert en de manieren waarop de C-suite voorop kan blijven lopen, en lees de vierde aflevering van onze reeks Het kantoor in 2020: wat organisaties van de 21e eeuw moeten weten.

 

DIT VINDT U MISSCHIEN OOK INTERESSANT

Het kantoor in 2020

Wat organisaties van de 21e eeuw moeten weten.